نخستين سوالي كه مايلم مطرح كنم اين است كه چرا در شرايطي كنوني دولت ايران به مقابله شديد و همه جانبه با رسانه بي بي سي پرداخته، اما چنين اراده اي را در مورد تلويزيون صداي امريكا (وي او اي) از خود نشان نمي دهد؟ مگر نه آن است كه امريكا و انگليس در متضادترين شرايط نيز متحداني سنتي و سخت وفادار به يكديگر بوده و هستند؟
دوم آن كه امريكا و انگليس همواره حامي سرسخت ديكتاتورهاي جهان سوم (البته تا زماني كه تاريخ مصرفشان منقضي نشده باشد) بوده و هستند. نگاهي به آفريقا و آمريكاي جنوبي و مركزي كافي ست تا اين موضوع ثابت شود. راستي، اگر امريكا مي خواهد "دموكراسي" را در جهان ترويج كند، چرا از كشورهاي همسايه و نزديك به خود شروع نمي كند؟ ونزوئلا، كوبا، پرو، مكزيك، هائيتي و ... كشورهاي دموكراتيكي هستند؟ لشكركشي به اين كشورها آسان تر و كم هزينه تر از لشكركشي به افغانستان و عراق نيست؟

جناب سیب! نوشته هایی ازین دست برخاسته از تصورات نادرست وجهل نسبت به مناسبات دنیای امروز و تجارت جهانی و دنیای جهانی شده است. نویسنده این نوشته همچنان در دوران استعمار سیر میکند. برای امثال او امریکا یک نیروی استعمارگر غارتگر است که تشنه گرفتن «امتیاز» از مردم ایران است ( اصلا برای نمونه چه امتیازی؟ مثلا امتیاز انحصار تنباکو یا نفت شمال؟!) ازینرو برای او بدیهی است که منافع امریکا همواره مغایر منافغ مردم ایران است. اینان حتی واقعا گمان میکنند ثروت امریکا حاصل غارت و چپاول ملت های فقیر و توسعه نیافته ای چون ایران است. این تصورات پوچ از دنیای امروز درمیان روشنفکران ایرانی ناشی از تاثیر ادبیات حزب توده و علی شریعتی است . روشنی خواست سیاسی امریکا در طرف شدن با حکومتی دموکراتیک و عقلانی در ایران هم قابل تردید نیست مگر انکه ادم با همین نگاه کهنه شده توطیه بین به جهان نگاه کند.
-----------------------
خب اینها که نوشتید هم خالی از تصورات نادرست نیست. فکر نمی کنم صرفا با بیان اعتقاد جازم شنونده قانع شود. کمی هم استدلال لازم است. - با زهم سیب

فكر مي كنم نوع رابطه اي كه يك حكومت مستبد، اما سربراه در روابط خارجي، برقرار مي كند در اغلب موارد بيشتر در جهت منافع دولتهاي ديگر است تا نوع رابطه سياسي حكومتي دموكراتيك با دولتهاي اروپايي و آمريكايي.مثال آن در منطقه شمال آفريقا فراوان است.

روشن است که امریکا مایل است شاهد حکومتی دموکراتیک وعقلانی در ایران باشد. حکومتی دموکراتیک سیاست خارجی اش را بر مبنای منافع ملی و حرکت کشور در مسیر توسعه تنظیم می کند و ازینرو طبعا دوست ومتحد ثروتمند ترین کشور جهان خواهد بود. دوستی با امریکا پل توسعه و پیشرفت برای هر ملت توسعه نیافته ای است و نوشته یکسره جفنگ عباس عبدی نمونه ای از توهمات پارانوییک روشنفکران ایرانی است که حکومت کنونی ایران و انزوایش در جهان را به بار اورده ست.
--------------------
آن «روشن است» را از کجا آورده اید و این «جفنگ» بودن را بر چه اساسی می گویید؟ - سیب

سلام
به نظر من تفاوت چندانی در نوع حکومتی که در منطقه سر کار می‌آید نیست. چیزی که برای ایالات متحده مهم است نوع رابطه ای است که این کشور با آمریکا بر قرار می کند. یک کشور مطیع؟ یا کشوری که سیاست های مستقل دارد و تعامل هم می کند. یا کشوری که هیچ گونه ارتباطی برقرار نمی کند. یا کشوری که کارشکنی هم می کند.
چون ممانعت های افکار عمومی در یک ساختار دموکراتیک هم نمی تواند مانع چندان قوی ای باشد. چه آنکه انرژی متراکم سرکوب شده در یک نظام سلطانی هم خطر کمی ندارد.
رفتار ایالات متحده در خاورمیانه هم نشان می دهد آمریکا ارزش زیادی برای نوع مدل حکومتی قائل نیست. دموکراسی در افغانستان محبوب. در فلسطین مطرود. پادشاهی در عربستان و اردن و امارات مطلوب....

مرا در قصه هایتان شریک می کنید زنان سرزمین پاره پاره من؟!
http://hejab-diary.blogfa.com/post-12.aspx
مساله ای به نام حجاب

ظاهرا توجهی به موضع گوینده و در شرائط خاص نداشته اید.موضع سیاسی با موضع تحلیلی خلط شده است.ضمن این که آمریکا در هر مقطعی سیاستهای خاص خود را داشته است و آمریکای ثابتی نداشته ایم.آمریکائی که از شاه حمایت می کرد با آمریکای کنونی متفاوت است.
---------------------
و این آمریکا طرفدار و مروج دموکراسی است؟ - سیب

اين تصور که آمريکا رسالت ترويج دموکراسي رادر جهان دارد،تصوري بيهوده است.ميشود گفت که امريکاييان ذاتاً آزاد منش اند وديکتاتوري را دوست ندارند ولي در مقابل مصالح کشورشان ميتوانندموقتاً-ونه براي هميشه- يک جوري با آن کنار بيايند.ولي متاسفانه کمتر -نميگويم هرگز- به اين موضوع توجه شده است که مشکل اصلي دموکرات نبودن خود ما ايرانيان است.

واقعا معوم نیست که در ذهن آقای عبدی چه می‏گذشت که خیال می‏کرد خواسته‏ی مردم در تقابل با منافع آمریکاست. آنچه من می‏بینم چیزی مقابل نظر آقای عبدی است.

در کل، آنچه آمریکا و هر کشور دیگری به دنبال‏اش هستند داشتن بازاری برای اجناس خود، و احساس خطر کمتر از کشور مزبور است. چنین خواسته‏ای با سیاست فعلی حکومت ایران به دست نمی‏آید.

نظرتان در باره تركيه ـــ با به قدرت رسيدن اسلام گرايان ـــ كمي خنده دار است.

امریکا که سهل است، تا این جریان پول نفت بدون مدیریت عقل برقرار است، خود همین امت همیشه در صحنه‌ی دو دره باز هم دوست دارند اوضاع یک جورایی بسته باشد که آنها هم بتوانند سری در آخور داشته باشند.

این قاعده تفاوتی ندارد. اصلاح طلب و انصار حزب الله نمی‌شناسد. همه سرشان که از آخور دور می‌شود، یک شعاری سر می‌دهند حالا یا در دفاع از ارزش‌ها یا در دفاع از دموکراسی.

من منظور شما از امریکا را نمی‌فهمم. مردم امریکا که درباره ایران تصمیم نمی‌گیرند. آنهایی تصمیم می‌گیرند که یک بازاری، منافعی چیزی دارند، و خوب این‌ها هم معلوم است که چه چیزی را ترجیح می‌دهند.

با آمدن اوباما البته باید یک کمی عینک خوش‌بینی بر چشم زد، چون به نظر می‌رسد که او ریشه‌های بیشتری در میان مردم و فرهنگ عمومی امریکا دارد.