فوتبال تنها موقعيتی است که پرچم ايران را می توان بر شانه انداخت مثل ردايی يا بر خود پيچيد مثل بالاپوشی. پرچم در روز فوتبال بر گونه تو نقش می شود يا بر پيشانی ات يا بر کلاه و بازوبندت. فوتبال تنها جايی است که همه پرچم رسمی کشور را بر می دارند. نه با شيروخورشيد قديم ونه با نقش و اداهای ديگر.

روزهای فوتبال کسی از پرچم ايراد نمی گيرد. همه زير چتر پرچم اند. از مذهبی و غيرمذهبی از ايران نشين و خارج نشين. از دوستاران احمدی نژاد تا دوستاران خاتمی. از کمونيست تا سلطنت طلب. از دموکرات تا اقتدارگرا.

فوتبال داستان غريبی است. من مدتهاست ديگر فوتبال را دنبال نمی کنم. اما به عنوان يک روزنامه نگار هميشه رفتار مردم برايم مهم بوده است. آنها در فوتبال رفتاری تازه از خود بروز می دهند. رفتاری يگانه.

پرچم چه نماد مهمی است. فوتبال چه ورزش عجيبی است. من دنبال کسی هستم که نشانه شناسی ما مردم را بنويسد. ما با نشانه ها زندگی می کنيم. سياست راه ديگری می رود. 

*عکس از پوريا ماهرويان برگرفته از: بی بی سی