دقيق مي بينيد و لذيذ مي نويسيد ... از خواندن مقالاتتان درباره مقاومت منفي زنان ايراني با آن حداقلي كه در اختيار داريم لذت مي برم... چشمان دقيقي داريد. زياد نيستند مردان ايراني كه فشار و خفقان و تحقير موجود در زندگي اجتماعي زن ايراني و سوراخهاي نفس كشيدنش را درك كنند.

موسی جان، من البته توهينی در توصيف خود نمی بينم. تو شايد زياده سياسی می بينی دلايل وقوع انقلاب را. سياست هم البته دخيل است اما همه دلايل به سياست ختم نمی شود و نگاه من هم در اينجا به معنای رايج کلمه سياسی نيست. بهتر است به من بگويی چه نقصی در دلايل می يابی و روش غير توهين آميز از نظر خودت را شرح دهی. ولی خوب است اين نکته را توجه دهم که من به دنبال دليل جامع و مانع نيستم دارم يکی از برش های واقعيت را نشان می دهم. ممکن است دلايلی که تو فکر می کنی در انقلاب تاثير داشته همراه با حرف من هر دو درست باشند. مساله اين است که بتوانی نشان دهی فقط دلايل تو درست است و دلايل من نادرست.

سلام آقاي جامي
نكته اي در بكارگيري واژه بازي در ارتباط با كودك و شعر سپهري وجود دارد و آن جدي و حياتي و واقعي بودن بازي براي كودك است.در چشم بزرگتران ، بازي كودكان امريست كه هر زمان به امر بزرگتران بايد خاتمه يابد چرا كه فقط بازيست!!! د رحاليكه بازي كودكان ، واقعي ترين امر موجود براي كودكان است و اصلا اساس شكل گيري نوع مواجهه آنان با جهان پيرامون.بازي آنان مينياتوريست از زندگي ما بزرگتران و با امتيازي قابل توجه؟بدون قضاوتها و كليشه ها و پيش فرضها.با حركت ازاين مقدمه كوچك اگر به بررسي بازيهاي نهان د رپستوي خانه ها به عنوان امري كاملا واقعي و نياز مردم به رهايي از بندهاي غريزه اي كه به ناروا عنوان ×بد و خطرناك× به آن داده شده است بپردازيم تعبير بي مركزي تعبيري داراي باري بسيار مثبت است(البته عناصر مخل در همبستگي اجتماعي را از نظر دور نمي دارم فقط نقش حكومت را در ايجاد و حفظ و تقويت اين عناصر همبستگي بسيار بيشتر از مردم مي دانم).مركزي كه اشاعه دهنده سركوب غريزه انساني است همان بهتر كه بي مريد و بي زائر باشد.

سلام دوست گرامی

برایم خیلی جالب است که کسی مثل شما پایه ی این انقلاب را این گونه بداند و ....

خواستم بگویم نتیجه ی این حرف شما (برداشت من این است) این میشود که

مردم احمقند، هیچ نمیفهمند یا چیزی مشابه این (تکرار میکنم که این برداشت من است)

و به این گونه من تفاوت زیادی بین استراتژی و ایده ی شما و کسانی که به ظاهر علیه خود

میدانید نمیبینم.

ممکن اس من هم مشکلاتی با این حکومت ( در حال حاضر) داشته باشم ولی نمیتوانم

شعور این همه انسان را مضحکه خود قرار داده و پایه و اساس آن را نفی کنم.

گر چه شاید حرف اصلی این پست وبلاگتان این نبود اما به نظر من که از نسل بعد از انقلابم

این مسئله توهین به ملت ایران محسوب میشود. خواه مستقسم یا غیر مستقیم.

(امیدوارم به نگاه توهین به نوشته ی من ننگرید و آن را شاید نقدی یا حتی برداشتی از

یک جوان کم تجربه و شاید خام بدانید اما با دقت بخوانید و اگر برایتان امکان دارد جواب دهید

تا سوء تفاهمی باقی نماند)

شاد باشید

پنجم، این مقاله مهم از رضا نگارستانی (به انگلیسی) را بخوان:
http://hyperstition.abstractdynamics.org/archives/005443.html

چند نکته‌ای که حین بازی دریافتم:
اول این که این بازی خیلی منفردانه و اندیویدوالیستی است. هر کسی، مثل همین دنیای وبلاگ‌های خودمان برای خودش و با خودش خاله بازی می‌کند. نمی‌توان گفت که این بد است، در شرایطی که اجتماع بیش از دو نفر مجوز می‌خواهد، تاکتیک خوبی است. شاید هم تاکتیک نباشد و ذاتی خود بازی (شده) باشد، که در این صورت یک دلم می‌گوید بد است.
دوم این که سهراب سپهری با جمله‌ی معروف کودکان احساس جای بازی اینجاست یکی از پیامبران مدرن این نسل هست، اما آغازگر نیست، مسئله‌ی ما این است که تاریخ ما تاریخ شیخوخیت است و بازیگوشان ایران تاریخی ننوشته‌اند. آن‌ها هم که نوشته‌اند، مثل حافظ، تفسیرهای رسمی و فسیل می‌شوند. این بی‌تاریخی هم آن‌قدرها نامیمون نیست. یادت می‌آید که فروغ تاریخ را به چه تشبیه کرده. فکر می‌کنم اگر سهراب توانسته بازی را زنده کند، که توانسته، با تمسک به یک یاد و خاطره و اسطوره بوده که در ذهن و جان این مردم خانه دارد.
سوم این پرسش که آیا با فعال شدن گسل بازیشگوشی ایرانی، دیگر گسل‌ها هم بازیگونه خواهد شد؟ بازیگوشی همان‌طور که به‌درستی نوشته‌ای در خیلی از نهادهای اجتماعی ما نفوذ کرده است و ساختار آنها را باز کرده است: از ادبیات تا انتخابات. بعضی ساختارها هنوز مقاومت می‌کنند، با چنگ و دندان. خنده ‌دار است...
چهارم، و خنده‌دارتر از همه، بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم این دیالکتیک بی‌پایان و بی‌سنتر شیخوخیت/بازیگوشی همچنان ادامه دارد. همه‌ی ساختارها بازیگونه خواهد شد و منطق شیخوخیت از دل همین بازی که در نهایت نهادینه و فسیل خواهد شد، بیرون خواهد آمد و بعد دوباره از سر نو غزل خانوم.
پنجم، ...

سيمای عزيز، آنچه من از بازی مراد می کنم با آن بازی که تو نگران سايه روشن معنايی آن هستی فقط مشترک لفظی است. اين ها دو مفهوم جداگانه اند.

مهدى عزيز
دوستي مي گفت كه چون دولت به كانديدا ها بودجه اي براي توليد و تكثير پوستر انتخاباتي مي دهد، مردمي كه احتياج به پول دارند ثبت نام مي كنند.
تحليل "بازي" ات جالب است. البته شايد تحليل "بازي" براي گروهي صدق كند اما مسلماَ همه گير نيست.
"بازي" هم خود آن بار "جدي" نگرفتن را دارد (مثل "زن بازي"). پديده را تبديل به فرع مي كند و در مواردي آنرا "منحرف" جلوه مي دهد (مثل "همجنسبازي")و يا معناي طفوليت به آن مي دهد (مثل چريك بازي)... اما مسئله زنان و شهروندي انان بر خلاف مردان، هميشه با واسط بوده و لباس زن نشانگر اين واسطه است: يا با لباس مدرن اجباري و يا با حجاب اجباري بوده كه زن در ايران مدرن به شهروندي دسترسي پيدا كرده، و يا به واسطه مرد (همسر،فرزند پسر، پدر، برادر...)
شايد بشه اسم حركات زنان را بازي گذاشت اما در نظر من از بازي فراتر رفته. اگر هم بازي بوده، بازي با اتش و پر از ريسك.
يك نكته ديگر براي تفكر: دكتر بازي را در پستو هاي امريكايي هم مي كنند. اما اگر خانه امن نبود (كه براي خيلي ها نيست) و حيات اجتماعي هم جايي براي "بازي" هايت نداشت و امن نبود (كه براي خيلي ها نيست) كجا بايد رفت؟

بگذريم. "انتخابات بازي" هم شايد براي مسخره كردن آن باشد ( مثل اين كارتون:http://www.iranian.com/Satire/Cartoon/2005/May/p1.html )
و شايد هم از روي ضرورت مالي و اعتراضي سمبوليك براي دست يافتن به شهروندي.
با مهر،
سيما

ِAMERICANs call it just chief no indian

دمت گرم.

با سلام و خسته نباشيد ميدانم که بعضی از دوستان از سيستم وردپرس استفاده ميکنند (برای ايجاد و مديريت وبلاگ) و نيز ميدانم که سيستم پيامگير وردپرس تنها انگليسی مينويسد. ميخواستم به شما اطلاع دهم که پيامگير وردپرس را به انگليسی و فارسی تبديل کرده ام. دوستانی که مايل به استفاده هستند ميتوانند با من تماس بگيرند تا کد و فايل مربوطه را برايشان بفرستم