يک دقيقه سکوت يا 100 دقيقه سکوت؟ يا مبادا 150 دقيقه سکوت؟ آمار واقعی نشان خواهد داد. ولی سکوت شرمساری را درمان نيست. سياست شغل کثيفی است چه گروگانگير باشی چه کماندو يا رئيس جمهور پوتين. سياست مشت آهنين يعنی خاتمه بحران به هر قيمت به نفع ما. اگر 100 کودک يا 150 کودک و بزرگسال نابود شدند اصلا مساله ای نيست. به قول شهزاده، که بزرگ شده شوروی است، آنچه در روسيه امروز ارزش ندارد جان آدميزاد است. ياد قطار نيشابور خودمان می افتم. ياد بم شهری که هم نابود شد هم ديگر ساخته نشد. اما گيرم ده مدرسه ديگر هم در بسلان ساختند. لبخند و شيطنت شيرين کودکانی که ديگر بزرگ نمی شوند را برای هميشه باختند.  هيچ امتيازی نمی شود به کماندوهايی داد که برای نجات جان 350 نفر 150 نفرشان را به کشتن دهند. مگر به اين نتيجه هولناک تن دهيم که اصلا مساله نجات جان اولويت اساسی نبوده است. غائله بايد ختم می شده. تمام. سياستمداران را به شيوه های ختم غائله شان بايد شناخت.