برای ناهار به رستوران تازه تاسيس ميرنو New Mir می رويم که نامش هم به روسی معنا دارد و هم اشاره دارد به امير تيمور قهرمان ملی ازبکها. شعبه اصلی اش در تاشکند است. در واقع از اين رستوران های فست فود است ( نام اينجور جاها در تهران چيست نمی دانم). یعنی ساندويچ و پيتزا می فروشد و غذاهای سبک. به اضافه موسيقی غربی به عنوان موزيک متن.

مير نو از روی مدل مک دونالد ساخته شده است. الا اينکه پيشخدمت دارد و غذا فقط پشت کانتر سرو نمی شود ( عجب فارسی نويسی ای شد!). پيشخدمت ها شلوارهای جنس لی پوشيده اند با بلوز و کلاه قرمز.  کف پوش مرمر دارد که مرتب برق انداخته می شود. 

موسيقی روسی هم که پخش می شود به سبک غربی است. مشتريان هم از طبقه نوخاسته ای که همراهانم آنها را با صفت پول مل (زياد) داشتن توصيف می کنند. پول برای خانواده ها حالا بيشتر از مهاجران می رسد. خانواده هايی که فرزندی در خارج دارند قدرت مالی بيشتری دارند. اينجا سنت بوده و هست که فرزندان بايد به مادر و پدر و برادر و خواهران خود کمک رسانند. همين علت مهاجرت ها هم هست. می گويند یيش از 25 هزار سمرقندی حاليا در آمريکا زندگی دارند. اروپا هم هست و کره و ديگر جاها. کره بخصوص از اين بابت که  دهها هزار کره ای از دهه ها پيش در آسيای ميانه از جمله در سمرقند ساکن شده اند کشور آشنايی برای مردم تاجيک و ازبک است.

اينجا مرکز شهر است. از پنجره های تمام قد شيشه ای رستوران پياده رو در چشم انداز است. دخترهايی که با دامن کوتاه ( و گاه خيلی کوتاه!) رد می شوند و گاه با پسری همسن و سال خود همراه اند هر از گاهی توجه ام را جلب می کند.

بيرون هوا داغ شده است. اما رستوران خنکای مطبوعی دارد که نتيجه کار کردن دو خنک ساز بزرگ و مدرن است.

شهر از سويی فقيرتر سخت فقيرتر شده است و از سويی جوان تر و غربی تر و نوساخته. اما هر چه از نوسازی ديدم يا هتل بود يا بازار و مرکز خريد برای طبقه مرفه و يا رستورانهايی مثل همين ميرنو.