چه کسی گفته است وبلاگ از آن جوانان است؟ هر که گفته است البته سخنی نغز آورده است! اما جوان کيست؟ من داريوش آشوری را جوان می دانم نه به سال البته که به انديشه گری نوخواهانه اش و تکاپوی دائمی اش و خستگی ناپذيری اش. از همين نوخواهی و نوگرايی هم هست که او خيلی زودتر از همگنانش و همنسلانش با به عرصه عرصات اينترنت می گذارد. چه بختيار است ملکوت که خانه خود را به آشوری نو می کند و برکت می افزايد. خانه داريوش ملکوتی هم آباد که از نخست در پی شکارهای چرب پهلو بوده است. من اين اشتياق به همنشينی با بزرگان و انديشه ورزان و نامداران را در او ارج می نهم. حالا که آشوری وبلاگی شده است آرزو می کنم که همه اهل قلم ما وبلاگی شوند. چند نفری اينجا و آنجا سايتی وبلاگی مجله ای راه انداخته اند اما هنوز بسياری در سکوت و انزوا از اينترنت به سر می برند. اينترنت هم در همنشينی با اهل خرد و اصحاب تجربه خوب است. اين ما را به آنها و به يکديگر نزديک می کند.

قصه ما و آشوری هم بماند تا بعد. من يکبار به او نوشته بودم که من آثار بسياری از کسان را خوانده ام که پس از سالیانی دريافتم که وقت خود را بيهوده در جستجوی مرواريد در جوی کوچک آنها که به گودالی می ريخت تلف کرده ام اما از زمانی که صرف آثار او و پيگيری انديشه های او کرده ام هرگز پشيمان نشدم. او در صحنه فکری ما نمونه معدود روشنفکرانی است که آينده را می شناسند چون از حال ما شناخت درستی دارند. او همچنين از کسانی است که هرگز مقلد غرب نبوده است و مسائل ما را ذيل نام اين و آن فيلسوف و يا مکتب انديشگی غربی نينديشيده است. او از صميمی ترين روشنفکران ماست. صميمی با فرهنگ ما.

آشوری عزيز فعلا مقالات نفيس خود را در وبلاگ جستار فراهم می آورد که برای علاقه مندان آثار او بسيار مغتنم است اما اميد می برم که هر از چندی وقتی صحنه فکری و فرهنگی ما به رای و نظر او و قضاوت و نقد او نياز دارد نوشتن وبلاگی را نيز بيازمايد. گمانم اين دير نخواهد بود.