عباس هم نتوانست در برابر وسوسه وبلاگ مقاومت کند. هر چه نباشد کار نوشتن است کار وسوسه گر نوشتن. و چگونه کسی مثل عباس می تواند در برابر وسوسه نوشتن و دعوت به نوشتن مقاومت کند. او که همه عمر در کار ارتباط برقرار کردن از راه نوشتن و انتشار دادن کوشيده است چگونه از اين راه نو چشم بپوشد اين ارتباط بی واسطه که هنوز جوهر قلم خشک نشده خواننده آن را خوانده است.

مطلب اولی که در حضور خلوت انس نوشته است مرا ياد سالهای انقلاب می اندازد و بيانيه های سياسی و مقالات مجله کانون نويسندگان و اعضای آن. برای نويسنده ای مثل معروفی اولين نوشته وبلاگش طبيعتا امضای آن سالها و آن روحيه را دارد. او بسياری از دوستانش را در اين سالها از دست داده است.

... ... من اما قلم او را غير سياسی تر از اين می خواهم يا نه اينقدر مستقيما سياسی اما هر چه بنويسد با علاقه می خوانم و لازم شد با آن درمی آويزم. اين رسم حلقه ملکوت است: دوستی گرم و صميمانه و نقد چالشگر و موشکافانه.