با سعيد که فل سفه را می نويسد دوشينه گفت و گو می رفت. سعيد مرد آکادمی است و نگران خطا و لغزش. ميان صحبت ها گفت که خوبی روزنامه و مجله اين است که سردبيری هست و آدم می داند نوشته اش را يکی ديگر پيش از چاپ می خواند ولی وبلاگ اينطور نيست. ازينجاست که آدم ممکن است چيزی بنويسد و فردا پشيمان شود.

پشيمان شدن فردا را حاليا کنار می گذارم. اما اين درست است که وبلاگ ها سردبير ندارند. به نظرم حسين درخشان با آن نام عجيب برای وبلاگش آگاهانه يا ناآگاه به قلب ماجرا اشاره کرده است: سردبير خودم. وبلاگ نويسان همه سردبير خودم هستند يا خودسردبير ( بخوانيد: خودسر+دبير! / يا: خود+سردبير بسته به وبلاگش).

به چشم من خوبی وبلاگ و بدی اش يک چيز است: ارتجالی بودن يا بداهه گفتن. اگر بداهه گويی را از وبلاگ بگيريم ديگر وبلاگ نيست. چيز ديگری است که می تواند مجله اينترنتی يا هر چيز ديگر باشد نام مهم نيست. اما وبلاگ آينه ما و خودسردبيری ماست.

وبلاگ مثل زندگی است که هيچگاه کامل و بی نقص نيست . پشيمانی هم اگر در آن باشد بخش ناگزير آن است. خوب است که ما در وبلاگ به اشتباه کردن نزديک تريم. يعنی به زندگی نزديک تريم.