چشم های درخشان، رنگ هايی زنده اما بدنهايی کج و معوج. اين اولين دريافت بيننده کارهای پانته آ کريمی نقاش ايرانی مقيم بريتانيا ست که نمونه هايی از تابلوهای عريان اش در سايت ايرانيان انتشار يافته است. کارهای او آگاه يا ناآگاه بدنهايی را تصوير کرده است که خود را پنهان می کنند. آنچه که دشواری بيان ما را از بدن واگو می کند. بدنهايی که آنقدر تمايل به پنهان شدن دارند که گاه در خطوط ديگر اشياء اتاق گم شده اند. بدنهايی که حالتهاشان به جای آنکه شادی عريانی را بازتاب دهد انعکاس اندوه حجابهای ماست. بدنهايی که زوال را نشان می دهند چه نقاش به آن انديشيده باشد يا از قلم او ناخودآگاه تراويده باشد چنانکه گاه رنگ بدن مرده را دارند سرد و کبود. در تابلوهای عريان پانته آ رنگ همه چيز زيباتر از رنگ بدن است. بدنهايی تنها و منفعل و محزون. بدنهايی در تنهايی يک ساحل متروک.

چقدر هنر افشاگر است. تنها يک تابلو در اين مجموعه رنگ زنده اميد دارد گرچه اميدی دور- تابلويی که نامی زنانه دارد: feminin