بايد يه ادای دينی بکنم به اين سايت
شيوا: فرياد بی صدا. من تقريبا مرتب سايتش رو می خونم واز زبان و بيانش خوشم مياد. گرچه گاه روده درازی می کنه و بايد آدم تيز از سر مطالب بگذره تا ببينه حرف حسابش چيه ولی کلا آدم باهوش و نويسنده قابليه هر کی هست يا هر جمعی که هستند. برای من که در خارج از کشور زندگی می کنم خواندن مطالبش با کنجکاوی هم همراهه که ببينم زنهای ما کجا هستند و تا کجاها رو فتح کرده اند

اين به معنای قبول هر چه شيوا می نويسه نيست ولی بی باکی و صراحت و صميميتش برای من جذابيت داره و علنی کردن اين دنيای معمولا پنهان در روابط و گفتارهای خصوصی و کاملا دوستانه. شايد برای همين هم هست که من هم با او احساس دوستی و نزديکی می کنم.

امروز که مطلبش رو در باره سه شنبه نحس می خوندم فکر کردم که گاه گفتن از جزئيات معمولی زندگی که ما رو خوشحال می کنه يا آزار ميده چقدر انسانی و خواندنی می تونه باشه. کار شيوا البته ادبيات نيست ولی نزديک به کاری است که داستان نويس ها می کنند: بيان جزء به جزء زندگی. برعکس کار شاعرها که در عالمی ديگرند که به اين معنی عالم جزئيات نيست.

مقايسه ای ميان او و سبک بيانش با آنها که برايش پيغام می گذارند در عين حال نشون ميده که او چندان هم دوستان هم قد و قواره خودش نداره. حيف!

دنيای شيوا بکلی از ادا اطوار و چيزی بودن و چيز ديگری نمودن جداست.